Deze jonge vrouw voor de schildersezel staat symbool voor het enthousiasme, dat in die tijd ontstond voor de kunsten, hier in het bijzonder voor de schilderkunst.
In de 19de eeuw was er een toenemende deelname van kunstenaars, mannen en vrouwen aan de Salons.
Deze tentoonstellingsruimten stonden er om bekend dat zij veel bezoekers trokken, vooral van vrouwelijk publiek, dat op zoek was naar ‘kostbare’ schilderijen voor in hun salon of boudoir.
De haantjes bovenop de schildersezel, die met hun gekraai de zonsopgang aankondigden kunnen gezien worden als het symbool voor het ontwaken van de cultuur, in dit geval specifiek van de schilderkunst.
De voetenbank en de stoel met sabelpoten en een zitleuning versierd met franje- een ornament dat ook onder de wijzerplaat terug komt - zijn zeer representatief voor de smaak van die tijd.
Rijke versiering van franjes en kwasten in allerlei soorten en maten was in de 19de eeuw een essentieel onderdeel van de inrichting van een vertrek in de woning.
Alles werd vervaardigd naar de individuele smaak.
Het was onmisbaar voor het gewenste effect van de inrichting.
Om tot slot nog te noemen de classicistische aard van de nissen, waarin vazen staan.
Literatuur:
Pendules du Mobilier National 1800-1870 door Marie-France Dupuy-Baylet, Editions Faton, Dijon, 2006, bladzijde 71
Frankrijk, Empire periode omstreeks 1810